Obecnie jest zawodnikiem Liverpool F.C., z którym jest związany od początku kariery. 1 października w meczu z PSV strzelił swojego setnego gola dla "The Reds".

Piłkarskie treningi zaczynał w drużynie juniorskiej Whiston Juniors, lecz już w wieku 9 lat zauważyli go wysłannicy Liverpoolu. Dołączył do klubu z Merseyside w 1989 roku. W kolejnych drużynach juniorskich nie grał często. Nigdy nie dostał się też do młodzieżowych reprezentacji Anglii.

Jako czternastolatek miał szansę dołączyć do Manchesteru United, ale ostatecznie zdecydował się pozostać w swoim klubie. W listopadzie 1997 roku podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt z Liverpoolem. Zadebiutował w meczu przeciw Blackburn Rovers 30 listopada 1998, wchodząc jako zmiennik w drugiej połowie.

W tym samym sezonie zadebiutował w pierwszym składzie The Reds. W meczu Pucharu UEFA przeciw Celcie Vigo, pomimo przegranej klubu, Gerrard był chwalony jako jeden z najlepszych graczy meczu[potrzebne źródło]. W sumie wystąpił w 13 meczach sezonu, grając jako zastępca kontuzjowanego Jamiego Redknappa.

W kolejnym sezonie (1999/2000) razem z Redknappem tworzył już środek pola Liverpoolu. W czasie swoich pierwszych derby miasta z Evertonem "zaliczył" swoją pierwszą czerwoną kartkę (chociaż wszedł jako zmiennik). W grudniu strzelił swoją pierwszą bramkę, w wygranym 4-1 meczu z Sheffield Wednesday.

W sezonie 2000-2001 rozegrał dla klubu z Anfield już 50 spotkań, strzelając w nich 10 bramek. Liverpool zdobył w roku 2001 aż pięć trofeów (Puchar UEFA, Puchar Anglii, Puchar Ligi Angielskiej, Tarcza Dobroczynności, Superpuchar Europy), w czym Gerrard miał olbrzymi udział. Strzelił bramkę między innymi w finale Pucharu UEFA przeciwko Deportivo Alavés (5-4).

Został także mianowany najlepszym graczem młodego pokolenia w lidze angielskiej.

W Liverpoolu nastąpiły zmiany. Zwolniono Gerarda Houlliera, a na jego miejsce zatrudniono Rafę Beníteza, byłego już szkoleniowca Valencii, który zdobył z tym klubem dwukrotnie mistrzostwo Hiszpanii, oraz Puchar UEFA. Nowy menadżer przekonał Gerrarda do pozostania w klubie, chociaż próby sprowadzenia go podejmował Chelsea FC, wówczas już rządzona przez Romana Abramowicza.

Gerrard zapewnił Liverpoolowi wyjście z grupy w Lidze Mistrzów, strzelając decydującą o zwycięstwie 3-1 nad Olympiakosem Pireus w ostatniej kolejce, dzięki czemu The Reds awansowali do fazy grupowej kosztem Greków. Pokonując po drodze Bayer Leverkusen, Juventus i Chelsea, Liverpool dotarł niespodziewanie do finału rozgrywek, w którym spotkał się z drużyną A.C. Milan. Po pierwszej połowie meczu wydawało się, że prowadzący 3-0 Włosi nie oddadzą tytułu. Jednak zmiany dokonane przez trenera Beníteza, a także zawziętość jego graczy odmieniły mecz. Bramkę na 3-1 strzelił właśnie Gerrard, dając tym samym nadzieję swojej drużynie i podrywając ją do walki. W ciągu kilku minut, po golach Vladimira Smicera i Xabiego Alonso Liverpoolczycy doprowadzili do remisu 3-3. Mecz zakończył się rzutami karnymi, wygranymi przez The Reds.

Ponownie swoje zainteresowanie kapitanem Liverpoolu wyraziła Chelsea, a próby wykupienia go zaczął także Real Madryt[potrzebne źródło]. Gerrard początkowo nie chciał odchodzić, chciał podpisać ze zwycięzcami Champions League nowy kontrakt. Jednak negocjacje przeciągały się ponad półtora miesiąca. Na początku lipca 2005 rozmowy zostały zerwane, a Gerrard publicznie oświadczył, że chce odejść[potrzebne źródło]. Starania Rafy Benítez, prezesa klubu, oraz błagania fanów zespołu[potrzebne źródło] doprowadziły jednak do powrotu do negocjacji. 8 lipca Gerrard przeprosił fanów klubu za wcześniejsze oświadczenie i podpisał nowy, wart 100.000£ tygodniowo czteroletni kontrakt.

Wkrótce pod jego przywództwem Liverpool zdobył Superpuchar Europy. Otrzymał tytuł najlepszego gracza Ligi Mistrzów za sezon 2004/2005 i był w trójce najwyżej sklasyfikowanych graczy w konkursie o Złotą Piłkę France Football.

W reprezentacji zadebiutował 31 maja 2000 roku w meczu przeciwko Ukrainie. Następnie trener Kevin Keegan zabrał go na Euro 2000, jednak na mistrzostwach zagrał tylko w jednym meczu, wchodząc z ławki.

Swoją pierwszą bramkę dla reprezentacji strzelił w wygranym 5-1 meczu z Niemcami we wrześniu 2001 w ramach Eliminacji do Mistrzostw Świata 2002. Była to bramka na 1-2. Niestety z powodu kontuzji Gerrard nie mógł zagrać w turnieju finałowym, a Anglia odpadła po ćwierćfinale z Brazylią.

Jego pierwszym turniejem w barwach Anglii było dopiero Euro 2004 w Portugalii. Był to jednak kolejny nieudany dla Anglii turniej. Odpadli w ćwierćfinale po meczu z Portugalią. Wcześniej w meczu z Francją Gerrard popełnił katastrofalny błąd w doliczonym czasie gry, podając piłkę pod nogi Thierry'ego Henry'ego, który został sfaulowany w polu karnym. Zinedine Zidane wykorzystał rzut karny. Anglia przegrała ten mecz 1-2.

Także kolejne mistrzostwa świata nie były udane. Gerrard, tak jak cała reprezentacja, nie wyróżnił się niczym szczególnym, chociaż strzelił na turnieju 2 bramki. Anglia odpadła w ponownie w ćwierćfinale, po kolejnej porażce z Portugalią. Po trzech nieudanych turniejach selekcjonerem mianowano Steve'a McClarena. Gerrard został mianowany vice-kapitanem reprezentacji. Nowy szkoleniowiec przesunął go na prawe skrzydło, w miejsce odsuniętego od kadry Davida Beckhama, ponieważ współpraca w środku pola między Gerrardem a Frankiem Lampardem wyraźnie się nie układała.

źródło: wikipedia.pl