Piłką nożną zainteresował go ojciec, który postanowił zabrać syna na pierwszy trening prowadzonej przez siebie Gwardii Koszalin. Ojciec Stefan zabierał go na wszystkie mecze Gwardii, a w domu wspólnie z synem oglądał mecze reprezentacji.

Do pierwszego klubu trafił mając 10 lat, kiedy Bałtyk Koszalin ogłosił nabór, jednak grę przerwał z powodu kłopotów w nauce. Próbował także gry w Gwardii Koszalin, potem wrócił do Bałtyku, by wreszcie rozpocząć naukę w Szkole Mistrzostwa Sportowego w Gdańsku. Grając w reprezentacji juniorów zdobył w 1999 tytuł wicemistrza Europy do lat 16, a w 2001 mistrzostwo Europy (z kadrą U-18).

Mila grał w Lechii Gdańsk, także po połączeniu z miejscową Polonią i zmianie nazwy na Lechię/Polonię. W klubie zadebiutował w meczu o Puchar Ligi, natomiast występy z Lechią zakończył po spadku klubu do III ligi, kiedy to przeniósł się do Orlenu Płock.

Od wiosny 2002 przeszedł do klubu ekstraklasy – Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski. Swojego pierwszego gola w ekstraklasie piłkarz zdobył w kolejnym sezonie, w meczu z Górnikiem Zabrze.

Z kolei grając w klubie, przyczynia się do wyeliminowania drużyny Atlantas Kłajpeda i wejścia do Pucharu UEFA, a później eliminację Herthy Berlin i Manchesteru City z rozgrywek pucharowych. Na przełomie sezonów 2004 i 2005 Mila zostaje wypożyczony na 2,5 roku z opcją pierwokupu do Austrii Wiedeń. W lidze nie zdobywa ani jednej bramki, za to trafia po jednym golu w pucharze krajowym i Pucharze UEFA. Blondwłosy zawodnik do tego stopnia nie reprezentował barw Austrii Wiedeń, że zapomniały o nim polskie i austriackie media, a co najważniejsze dla samego piłkarza, trener reprezentacji polski Leo Beenhakker. Jesień 2006 była dla zawodnika najgorsza. W lutym 2007 przeszedł do norweskiego klubu Vslerengens IF Oslo.

W reprezentacji Sebastian Mila debiutuje w 2003 roku w meczu przeciwko Macedonii, po raz drugi gra w meczu z Węgrami.

Latem 2008 roku przeszedł do Śląska Wrocław.