hiszpański piłkarz, gracz Arsenal F.C. i reprezentacji Hiszpanii. Fàbregas zaczynał karierę w FC Barcelona, a we wrześniu 2003 podpisał kontrakt z Arsenalem. Z początku pobytu w Anglii nie rozegrał wielu meczów w pierwszym zespole, jednak liczne kontuzje podstawowych zawodników w sezonie 2004/2005 spowodowały, że coraz częściej znajdował miejsce w składzie. Po dłuższym czasie jego pozycja w zespole ugruntowała się. Pobił wiele klubowych rekordów, zyskał opinię gracza świetnie wyszkolonego technicznie. W reprezentacji występował w zespołach U-17 i U-21, zaś w 2006, z uwagi na dobre występy w Arsenalu, został powołany do dorosłej kadry, z którą wziął udział w Mistrzostwach Świata 2006 i zwycięskich Mistrzostwach Europy 2008.

Urodził się w 1987 jako syn Francesca Fàbregasa Seniora, pracującego w rodzinnej firmie budowlanej, i Núrii Soler, właścicielki cukierni. Fàbregas od dziecka był kibicem FC Barcelona, mając dziewięć miesięcy był na swoim pierwszym meczu klubu, na który poszedł razem z dziadkiem. W zespole tym rozpoczynał karierę. Początkowo występował na pozycji defensywnego pomocnika, zdarzało się także, że grał w ataku, co powodowało, że czasem zdobywał ponad 30 bramek w sezonie dla młodzieżowych drużyn klubowych. Mimo to, nie zdołał zadebiutować w pierwszym zespole. Czując, że nie będzie miał wielu okazji do gry w Barcelonie, 11 września 2003 zdecydował się podpisać kontrakt z Arsenalem Londyn. Z początku ciężko mu było się przystosować do życia w stolicy Anglii, jednak wkrótce zaprzyjaźnił się z potrafiącym mówić po hiszpańsku Philippe Senderosem, który pomógł nastolatkowi w aklimatyzacji. Jako szesnastolatek, Fàbregas nie myślał, że kiedykolwiek przebije się do pierwszego zespołu, jednak starał się obserwować i naśladować grę kluczowych zawodników klubu, Patricka Vieiry i Gilberto Silvy, jednocześnie koncentrując się na treningach i nauce języka angielskiego. Mimo swych wątpliwości, niedługo po przejściu do drużyny zadebiutował w seniorskiej kadrze Arsenalu, a miało to miejsce 23 października 2003 w wygranym domowym meczu Pucharu Ligi Angielskiej z Rotherham United. Podczas występu miał 16 lat i 177 dni, co spowodowało, że stał się najmłodszym piłkarzem w historii Arsenalu, jaki kiedykolwiek zagrał w pierwszym zespole. Wkrótce został również najmłodszym strzelcem w dziejach klubu, zdobywając gola w późniejszej fazie rozgrywek o Puchar Ligi, w zwyciężonym 5:1 spotkaniu z Wolverhampton Wanderers. Arsenal przez cały sezon 2003/2004 nie doznał ligowej porażki, zdobywając zarazem mistrzostwo. Fàbregas nie otrzymał pamiątkowego medalu, gdyż nie rozegrał w lidze żadnego meczu.

Do początku sezonu 2004/2005, Hiszpan zaczął pojawiać się w pierwszej jedenastce nie tylko w meczach Pucharu Ligi. Jego pierwszym meczem w sezonie był pojedynek z Manchesterem United w spotkaniu o Tarczę Wspólnoty. Z uwagi na kontuzję Vieiry, Fàbregas rozegrał cztery kolejne mecze w Premier League. Był chwalony za postawę w tych spotkaniach, zaś swoją dobrą dyspozycję potwierdził w zwycięskim 3:0 meczu z Blackburn Rovers, w którym strzelił gola, stając się tym samym najmłodszym zdobywcą bramki w ligowym meczu w historii klubu. Ze względu na późniejsze kontuzje Edu i Gilberto Silvy, otrzymywał coraz więcej szans gry we wszystkich rozgrywkach. W Lidze Mistrzów stał się drugim najmłodszym zdobywcą gola w dziejach rozgrywek, kiedy to strzelił trzecią bramkę w wygranym 5:1 spotkaniu z Rosenborg Trondheim. Sezon zakończył ze swoim pierwszym sukcesem w barwach klubu, kiedy to wystąpił w wyjściowej jedenastce w przegranym w rzutach karnych finale Pucharu Anglii z Manchesterem United, zdobywając srebrny medal przyznawany za drugie miejsce.

źródło: wikipedia.pl