Datą założenia Ruchu jest 20 kwietnia 1920, kiedy to po raz pierwszy odbyło się założycielskie zebranie klubu w Domu Związkowym w Bismarkhucie, w którym wzięło udział czterdzieści osób. Głównym inicjatorem i założycielem klubu był działacz sportowy Alojzy Budniok. W składzie wybranego zarządu znalazło się 9 osób: wiceprezes Paweł Kiełbasa, skarbnik Edward Supernok, kierownik sportowy Franciszek Bartoszek, sekretarz Bernard Skop, Paweł Skop, Sylwester Golasz, Teofil Paczyński, Jakub Szweda i Stanisław Sojka. Pierwszym prezesem został nauczyciel z Klimzowca, Paweł Koppa. Za nazwę klubu obrano "Ruch", której pomysłodawcą był Edward Supernok. Nazwa ta miała nawiązywać do śląskich ruchów powstańczych[1]. Nie do końca jest jednak wyjaśniona oficjalna, pełna nazwa klubu przez pierwsze lata istnienia. Po pierwsze przynależność państwowa gminy nie była jeszcze rozstrzygniona, więc w latach 1920-1922 używano dwujęzycznych, podwójnych nazw urzędowych: "Bismarckhütte Oberschlesien/Bismarkhuta Górny Śląsk"[2], a w obiegu pojawiała się też nazwa Hajduki Wielkie, którą gmina oficjalnie przybrała 1 stycznia 1923. Dodatkowo pewne źródła podają, iż w trakcie powstania klubu w Bismarkhucie nie posiadał on w nazwie członu "Ruch", które dodano dopiero w 1922, gdy już pewna była przynależność państwowa Hajduk Wielkich[3], jest to jednak pogląd nie potwierdzony w wielu innych źródłach, wręcz go zaprzeczających. Przydomek "Niebiescy" przylgnął do piłkarzy już w latach dwudziestych[4]. Ruch Chorzów przed 1939 rokiem był jednoznacznie kojarzony z powstańcami śląskimi i polskimi patriotami[5], spośród których głównie rekrutowali się kibice[potrzebne źródło]. Kibice niemieccy kibicowali innym klubom[potrzebne źródło]. Nie przypadkiem pierwszy mecz rozegrano 3 maja 1920 roku, w dniu uchwalenia Konstytucji trzeciomajowej. Pierwszy mecz, z Orłem Józefowiec, zakończył się wygryną piłkarzy Ruchu 3:1. Jako pierwszy na listę strzelców w klubowych kronikach zapisał się Wiktor Prukop. W 1921 Ruch powoli rozpoczął ugruntowywać swoją piłkarską pozycję w regionie zajmując 3. miejsce w rozgrywkach Klasy A (śląskiej I ligi). "Niebiescy" zostali w 1922 roku pierwszymi mistrzami nowego okręgu piłkarskiego w strukturach polskiej piłki, Górnego Śląska, tym samym zostając pierwszymi reprezentantami śląskiej ziemi w finałach mistrzostw Polski, podejmując 29 lipca tego samego roku o godzinie 17:00 Cracovię. Spotkanie zakończyło się przegraną 2:8 (2 bramki Maksymiliana Koeniga). W końcowym rozrachunku bismarkhutcy piłkarze w konfrontacji ze wspomnianą drużyną krakowską, Pogonią Lwów i WKS'em Lublin okazali się najsłabsi. Jeszcze słabszy w wykonaniu piłkarzy był następny sezon - ostatnie miejsce w Klasie A. Jesienią jednak dochodzi do reorganizacji A-klasy (z powodu przenosin kilku klubów z niemieckich rozgrywek) i klub zakwalifikował się na następny sezon, który odbył się rok później. Tym razem piłkarze włączyli się już w walkę o mistrzostwo Śląska, ostatecznie kończąc sezon na drugim miejscu tuż za "rywalem zza miedzy" - AKS-em Królewska Huta. W 1925 roku nie odbyły się rozgrywki klasy A, w zamian okręgowy związki piłki nożnej w sierpniu zorganizował Puchar Stanisława Fliegera, finał którego odbył się w styczniu 1926 pomiędzy Ruchem a 06 Załęże, wygrany przez hajduczan 3:2. Była to zarazem kwalifikacja do pierwszej i jedynej edycji przedwojennego Pucharu Polski i po pomyślnym losowaniu fazy ogólnokrajowej "Niebiescy" od razu przystąpili do meczu półfinałowego z późniejszym triumfatorem Wisłą Kraków w Krakowie (4 lipca 1926), przegranego 0:1. Dwa tygodnie po tym spotkaniu Ruchowi znów udaje się wywalczyć Mistrzostwo Górnego Śląska w A-klasie, jednak i tym razem na szczeblu ogólnopolskim niezbyt wiele wywalczył. Pod koniec roku Ruch po raz drugi zwycięża w Pucharze Fliegera.

W 1927 Ruch znalazł się w gronie założycieli Ligi Polskiej. Pierwszy mecz piłkarze rozegrali na wyjeździe, choć w roli gospodarza, z 1. FC Katowice przegrywając 0:7. Pierwsze trafienie do siatki zaliczył Józef Sobota w 3. kolejce, w meczu z Łódzkim Klubem Sportowym (1:3). Ten sam zawodnik, będący jednym z najbardziej wyróżniających się zawodników klubu lat dwudziestych, w tym samym roku 4 lipca trafia do reprezentacji narodowej jako pierwszy w historii zawodnik Ruchu. Debiut był udany: wygrana w meczu z Estonią 2:0, a on sam zapisał się na listę strzelców. Lata dwudzieste z pewnością nie należą do najlepszych w historii, a Ruch był drużyną "środka tabeli". Grali jednak na tyle uczciwie, że w 1929 zostali nagrodzeni "Pucharem Dżentelmenów" dla grających najbardziej fair-play w Polsce.

Ruch przystąpił do oficjalnych polskich rozgrywek ligowych w 1922, przy tym wygrywając w tych pierwszych oficjalnych mistrzostwach nowego okręgu piłkarskiego województwa śląskiego, w których uczestniczyło 38 drużyn. Do czasu powstania ogólnopolskiej ligi w 1927 uczestniczył we wszystkich czterech edycjach najwyższej klasy ligowej regionu (A-klasy), dwukrotnie ją wygrywając, raz zajmując drugie miejsce a raz szóste. W 1927 znalazł się w gronie założycieli ogólnopolskiej ligi, w której do roku 1939 jako jedyny śląski klub uczestniczył we wszystkich 13 edycjach I ligi (w tym niedokończonej z 1939), 5-krotnie kończąc rozgrywki na pierwszym miejscu. W 1947 zakwalifikował się do reaktywowanej ekstraklasy i grał w niej nieprzerwanie do sezonu 1986/1987, będąc w trakcie niego jedynym klubem uczęstniczącym we wszystkich dotychczasowych 52 (53, wliczając 1939) edycjach ligowych mistrzostw Polski. Do tej pory w drugiej lidze przebywał 6 sezonów (1987/1988, 1995/1996, 2003/2004-2006/2007). W szeregi ekstraklasy powrócił w sezonie 2007/2008, który był jego 68. występem w tej klasie rozgrywkowej. Trzynastokrotnie kończył I ligę na pierwszym miejscu, a drugą dwukrotnie.

Skład

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

- Krzysztof Chrapek