a myśl o piłce klubowej w Holandii do głowy przychodzą nazwy raptem trzech firm: PSV Eindhoven, Ajaxu Amsterdam, oraz Feynoordu. Mimo że w ciągu wieloletniej historii Eredivisie mistrzostwo ligi zdobywały także inne ekipy, nigdy nie udawało im się na stałe dołączyć do elitarnego tercetu. Podobnie rzeczy mają się z AZ Alkmaar, które w ciągu swej półwiecznej historii kilkakrotnie błysnęło, lecz później szybko gasło. Cóż z tego, że Alkmaar to największe miasto północno-zachodniej części „kraju tulipanów”, skoro do 1954 roku nie mogło doczekać się zespołu na miarę nie tylko pierwszego, ale przez większość sezonów też drugiego szczebla rozgrywkowego. Sytuację uratowali miejscowi biznesmeni, którzy widząc szansę pewnego zarobku, zadbali o plakaty zachęcające do założenia klubu piłkarskiego. 3 fanatyków szybko zorganizowało pieniądze i jedenastu ludzi umiejących prosto kopnąć w piłkę – tyle wystarczyło, by debiutancką partię przeciwko Venlo, wygraną 3:0, oglądało 15 tysięcy mieszkańców.

Początkowo prowadzenie zespołu wyglądało bardziej komicznie niż profesjonalnie. Za pierwszego trenera zawodnicy mogli nauczyć się przede wszystkim... pływać. Ni w ząb nie znał się on bowiem na futbolu, na co dzień spędzając godziny na basenach. Mimo owych zarzutów, szkoleniowiec miał nad wyraz szczęśliwą rękę i udało mu się wejść do grona najlepszych. Tam spędzono ledwie parę wiosen, szybko wracając w dolne rejony drugiego frontu. Wówczas to doszło do fuzji z inną pobliską spółką - KFC from Koog aan de Zaan, z której korzyści zaczęły czerpać obydwie strony. Po promocji do ekstraklasy w 1972 roku team zaczął się liczyć na krajowym podwórku, by 6 sezonów później świętować zdobycie Pucharu Holandii.

Sytuacja uległa jeszcze większej poprawie po przybyciu doświadczonego taktyka, Georga Kesslera. Jego polityka kadrowa okazała się nad wyraz trafiona. Młode talenty w postaci graczy takich jak Kristen Nygaard, Jan Peters, Pier Tol, Hugo Hovenkamp czy Johnny Metgod szybko eksplodowały, dając kibicom mnóstwo radości. Sportowi eksperci ani się obejrzeli, jak w sezonie 1980/81 AZ'67 w cuglach wygrało krajowy puchar i ligę, w której triumf zapewniło sobie na 8 kolejek przed końcem rozgrywek. Niewiele brakowało, by do tej kolekcji doszedł jeszcze Puchar UEFA, jednak rozgrywany w 3 dni po mistrzowskiej fecie finałowy mecz z Ipswich, z oczywistych względów nie był do wygrania. Wkrótce ambitną drużynę miała dotknąć recesja, która odstawiła ją w cień aż do czasów współczesnych.
Ostatnie sukcesy zawodnicy z Alkmaar w dużej mierze zawdzięczają dwóm ludziom. Pierwszym z nich jest bankier Dirk Scheringa, którego polityka finansowa ze względu na ogromne kompetencje należy do najlepszych w całym Beneluksie. Drugim – trener Co Adriaanse (zmieniony w 2005 na Louisa van Gaala). Rumun wpierw zrobił z Willem II monolit na miarę rozgrywek Champions League, później nie sprawdził się jednak w Ajaxie i w efekcie znów znalazł się w środku tabeli. Z owej przeciętności szybko się jednak wyciągnął, awansując wiosną do Pucharu UEFA. Obecny sezon w wykonaniu graczy z Sportlaan 1 rysuje się jeszcze śmielszą kreską. I dopóki będą pieniądze, AZ Alkmaar będzie mogło stanowić czwartą siłę holenderskiego futbolu.

Skład

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy: